O tych wrocławskich posłach i senatorach przed laty słyszała cała Polska. Raz dobrze, raz źle

Bogdan Zdrojewski, prezydent Wrocławia (1990–2001), senator IV i X kadencji (1997–2000, od 2019), poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji (2001–2014), deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji (2014–2019), przewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej (2006–2007), minister kultury i dziedzictwa narodowego w pierwszym i drugim rządzie Donalda Tuska (2007–2014). Pierwszy raz Polska o Zdrojewskim usłyszała w lipcu 1997 roku, gdy jako prezydent Wroclawia stał się symbolem heroicznej obrony miasta przed powodzią. W 1997 jako kandydat niezależny został senatorem (otrzymał 241 179 głosów). Zrezygnował 11 stycznia 2000, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł, że funkcji prezydenta miasta na prawach powiatu nie można łączyć z mandatem parlamentarzysty. Z urzędu prezydenta miasta ustąpił w maju 2001, kiedy zdecydował się kandydować do Sejmu. Został w tymże roku wybrany do Sejmu IV kadencji z ramienia Platformy Obywatelskiej (otrzymując 47 297 głosów). Po wyborze zrezygnował z immunitetu, w związku z zarzutami o rzekomą niegospodarność (sprawa tzw. wrocławskiego VAT-u), w 2004 został prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów.Zobacz kolejnych posłów na następnych slajdach