Wrocławskie ulice, których już nie ma na mapie

Zaułek Pokutniczy Zaułek powstał w 1866 r w miejscu zasypanej dawnej wewnętrznej fosy - Oławy Miejskiej. Ciągnął się od pl. św. Krzysztofa do ul. Świdnickiej. Nazwa pochodziła od zamieszkujących dawniej tą okolicę łataczy obuwia (Altbüßer lub Altbesserer). Po II wojnie światowej zaułek skrócono do ul. Szewskiej, a także zamiast nazwy Zaułek Łaciarski nadano mu błędną nazwę Zaułek Pokutniczy (der Büßer - pokutnik). Uliczka ostatecznie zakończyła swój żywot w 1975 r. stając się częścią północnego pasa trasy W-Z. W Zaułku Pokutniczym znajdowało się kilka budynków użyteczności publicznej: • Od strony północnej, przy skrzyżowaniu z ulicą Świdnicką, znajdował się dom handlowy Briegera i Sonnenfelda (Świdnicka 43b) zaprojektowany przez W. Holensa w 1853 roku. • Przy skrzyżowaniu z ul. Łaciarską, w budynku wzniesionym już w latach 1668–1669, znajdowało się pierwotnie więzienie, a następnie dom pracy przymusowej i przytułek, a od lat 30. XX wieku wrocławska siedziba Hitlerjugend. • Obok, pod numerem 58, znajdował się zachowany do dzisiaj budynek Towarzystwa Osiedlowego Wrocław (Siedlungsgesellschaft Breslau AG), po 1945 siedziba Wrocławskiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego nr 2 Wrobis S.A. • Wschodni koniec ulicy wychodzący na pl. św. Krzysztofa zamknięty był bramą Giełdy Zbożowej wzniesionej około 1870 roku