Rodzice Danusi z Jeleniej Góry: To my, dorośli, odpowiadamy za świat, w którym jedno dziecko odbiera życie drugiemu!

- Wierzymy, że jej największa, choć niechciana ofiara, musi mieć jakiś sens. Jej śmierć nie może być po nic - napisali o tragedii z 15 grudnia rodzice Danusi. - To my, dorośli, sami stworzyliśmy złe wzorce kulturowe, dając dzieciom telefony od najmłodszych lat, żeby chwilę odpocząć od pośpiechu i stresu. Pozwalamy na to, żeby dzieci wychowywał bezduszny, wirtualny świat, w którym nikt im nie pokaże, gdzie jest granica, której przekraczać nigdy nie wolno. To my, dorośli, odpowiadamy za świat, w którym jedno dziecko odbiera życie drugiemu. To my zawiedliśmy dzieci - napisali.

W obszernych fragmentach listu mama i tato Danusi zwracają się do innych rodziców, nauczycieli, polityków. Postulują m.in. zmianę przepisów, ograniczającą dostęp dzieci do internetu. Podkreślają też, że nauczyciele stracili autorytet, przez co znacznie trudniej im dziś zapanować nad tym, co robią w szkole uczniowie. - Przez lata odbieramy szacunek zawodowi nauczyciela, a teraz dziwimy się, że nie mają instrumentów, by radzić sobie z z agresją w szkole. Nie wiedzą, co robić, gdy dzieci gnębią kolegów, zastraszają i krzywdzą. Jakie ma możliwości nauczyciel, aby zdyscyplinować ucznia? Czy ma wsparcie? - pytają retorycznie.

Poniżej obszerne fragmenty listu

Chcemy, aby to, co się stało naszej córeczce, zostało odczytane jako wezwanie do potrzeby pilnych zmian. Aby ratować nasze dzieci i młodych ludzi przed zaburzeniami poczucia wartości oraz celu, przed agresją, depresjami i samobójstwami.

Pilnie musi wejść w życie ustawa o ochronie dzieci w środowisku cyfrowym, w ślad za takimi krajami jak Australia, Wielka Brytania czy Dania.

Dzieci mają dostęp do wszystkiego, co oferuje internet, do nieograniczonej demoralizacji i całego zła tego świata. Tak być nie może! Musimy ratować nasze dzieci i zapewnić im bezpieczeństwo.

Przemoc rówieśnicza istniała zawsze. Jednak nigdy nie osiągała tak przerażającej skali. Młodzież nie ma już bezpiecznego azylu, gdzie może się zdystansować od krytyk i zaczepek, dokuczania. Bo one siedzą w sieci, a tam w sieci nic nie ginie. Młodzi ludzie wpadają w otchłań, niejednokrotnie nie mając oparcia w mamie, w tacie. Bo brakowało dialogu i zaufania lub nie chcą ich martwić i nic po sobie nie pokazują, bo są wrażliwi i wiedzą, że to zaboli rodziców, a nie wiedzą jak im to powiedzieć. 

Drodzy rodzice!

Czy wiecie o czym piszą wasze dzieci na klasowych grupach w sieci? Czy tłumaczycie, że słowo pisane, które czytają wszyscy, krzywdzi bardziej? 

Zadajmy sobie pytanie. Czemu służą te narzędzia? Dzieci cierpią! Te, które zgodnie z prawem nie mają dostępu do sieci, są wykluczane. Te, które w tych grupach narażone są na hejt i są wyśmiewane. Sprawcy czasami nawet nie wiedzą, jak głupi żart może zaboleć.

Czy uwrażliwiacie młodych, że jeśli pojawią się krzywdzące kogoś słowa, trzeba reagować? Bo to jest sprawa dobra wszystkich dzieci. I może komuś uratować życie! Gdzie jest prawdziwa odpowiedzialność dorosłych za to, co robią ich dzieci w sieci? Dlaczego one w ogóle tam są?

Dlatego jesteśmy tu też po to, aby naszym niemym krzykiem wyrazić oczekiwanie, że wieniec pogrzebowym od ministry edukacji narodowej, stojący obok trumny Danusi nie był jej ostatnim słowem. Szkoła musi mieć narzędzia i środki w obliczu zmiany kulturowej i obyczajowej, w obliczu zmiany modelu wychowania.

Rodzice często zrzucają odpowiedzialność za wychowanie na szkołę, równocześnie walcząc z nią w obronie dzieci. Przez lata odbieramy szacunek zawodowi nauczyciela, a teraz dziwimy się, że nie mają instrumentów, by radzić sobie z z agresją w szkole. Nie wiedzą, co robić, gdy dzieci gnębią kolegów, zastraszają i krzywdzą. Jakie ma możliwości nauczyciel, aby zdyscyplinować ucznia? Czy ma wsparcie? 

Panuje powszechne przekonanie, że szkoła nie jest przestrzenią bezpieczną, bo nie ma narzędzi do identyfikacji zagrożeń i ochrony ofiar. Opieka pedagogiczna i psychologiczna w szkołach to niejednokrotnie fikcja. Z powodu braku środków.

Jesteśmy świadkami rosnącego kryzysu psychicznego wśród młodzieży i ta sytuacja pilnie wymaga zwiększenia kwalifikacji, jakości i ilości pedagogów, nauczycieli i psychologów w szkołach, a ich zawód powinien być godnie wynagradzany. Współpraca placówek oświatowych z instytucjami i poradniami wspierającymi zdrowie psychiczne dzieci powinna być wpisana w ich codzienne funkcjonowanie.

Drodzy nauczyciele, pedagodzy! Wasza rola w budowaniu zrównoważonego środowiska, dającego oparcie i zaufanie młodym ludziom jest coraz ważniejsza. I nie pozwólcie, aby dopadała was rutyna. Musicie zachować czujność i reagować, bo czasem tylko wy możecie dostrzec przejawy rówieśniczej agresji. 

Drodzy rodzice! Złe wzorce kulturowe, jakie sami stworzyliśmy, doprowadziły do tego, że nauczyciele zostali odarci z autorytetu. Tu jest potrzebny pilny dialog w duchu szacunku między środowiskiem pedagogów, a rodzicami, którzy muszą tego chcieć. Nie możemy stać po dwóch stronach rwącej rzeki, jaką płyną nasze dzieci ku niepewnej przyszłości.

Straszna, niesprawiedliwa i niezrozumiała śmierć naszej córki nie może być po nic. 

Danusiu, Perełko! Zamknęłaś oczy, aby wiedzieć mogło je otworzyć.

Mama, tata i brat Danusi.