Wrocławska katedra odżyła dzięki Lubinowi, Międzylesiu i Hali Stulecia

Podczas oblężenia przez Armię Czerwoną twierdzy Wrocław uległo zniszczeniu aż 70 procent katedry. Zrujnowane zostały hełmy, dachy, sklepienia głównej nawy, spłonęły organy i część malowideł. Za ostateczny termin odbudowy trzeba uznać 14 sierpnia 1991 roku

JAK ZOSTAŁA ZNISZCZONA KATEDRA - KLIKNIJ I ZOBACZ

Podczas działań wojennych zniszczeniu uległy również stalle i częściowo renesansowy, srebrny ołtarz główny (ocalały z niego wszystkie figury świętych i Chrystusa na krzyżu, medaliony, a także część malowideł, od 1945 r. przechowywane są w skarbcu katedralnym). Część zachowanego wyposażenia wywieziono. Wstępna odbudowa pod kierownictwem architekta Marcina Bukowskiego trwała do 1951 r., kiedy 29 lipca prymas Stefan Wyszyński dokonał ponownego poświęcenia archikatedry.

W następnych latach trwał proces odbudowywania archikatedry i uzupełniania jej wyposażenia. Do świątyni przeniesiono  m.in. późnogotycki pentaptyk z Lubina, który stał się ołtarzem głównym, ocalałą część organów z Hali Stulecia (obecnie organy katedralne mają 151 głosów i są największe w Polsce) i obraz Matki Bożej z Międzylesia. Od 1968 r. prowadzono drugi etap konserwacji architektury zewnętrznej, rekonstrukcję pokrycia dachów, kaplic, dokończenie konserwacji wnętrza. Przebudowano też szczyt zachodni, opierając się na poczynionych w toku prac konserwatorskich odkryciach, jak również odsłonięto zamurowane wschodnie okno dachowe. Przez wszystkie te lata obie wieże katedry zwieńczone były płaskimi, pozbawionymi hełmów dachami, częściowo porośniętymi darnią. Dopiero w 1985 roku kardynał Henryk Gulbinowicz zgodził się zaakceptować projekt nowych hełmów, zaproponowany przez prof. Edmunda Małachowicza. Projekt ten uzyskał formalną akceptację służb miejskich trzy lata później. 14 sierpnia 1991 r. ustawiono oba siedemnastotonowe hełmy na wieżach katedry. Każdy z nich ma 37 m i od tej pory obie wieże mają po ok. 97 m wys.

zdjęcia fotopolska.eu