Artystyczna niezależność. Premiera spektaklu „Aktorzy prowincjonalni. Autobiografie”

„Aktorzy prowincjonalni. Autobiografie” to projekt, którego celem jest spotkanie dwóch zespołów teatralnych. – W swojej niedawnej historii przeszły one przez etap walki o utrzymanie artystycznej niezależności i ciągłości pracy – można przeczytać w opisie nowego spektaklu Teatru Polskiego - w podziemiu.

Projekt „Aktorzy prowincjonalni. Autobiografie” to utopijna próba spotkania zespołów Narodowego Starego Teatru w Krakowie i Teatru Polskiego w Podziemiu we Wrocławiu. Spotykają się jednak nie w jednym, ale w „dwóch różnych – choć bliźniaczo podobnych – spektaklach, które wchodzą ze sobą dialog, kopiują się. Mogą być grane razem i osobno”. – Wyobraź sobie, że w ramach projektu artystycznego gdzieś na drodze pomiędzy Krakowem a Wrocławiem, w krzakach przed stacją benzynową, ustawiono kamerę – mówią organizatorzy wydarzenia. I dodają, że „w kadrze widoczny jest fragment budynku z dystrybutorami, wycinek krajobrazu, od czasu do czasu pojawiają się w nim ludzie”. – Dwa tysiące godzin kamera rejestruje rzeczywistość. Nagrany materiał zostaje poddany artystycznej interpretacji, montaż wydobywa algorytm podobieństw ludzi i sytuacji – czytamy w opisie przedstawienia, które w weekend premierowo wystawiono w Centrum Sztuk Perfomatywnych Piekarnia.

Artystyczna wolność

Rezultatem jest poruszający spektakl o zespole teatralnym, który przeminął, stawiają opór. To częściowo zaimprowizowane autobiografie aktorów, przerobione przez ich samych i reżysera. Na scenie dostrzegłem akt twórczy, który narodził się z artystycznej wolności. Nawet jeśli rezultat jest nierówny, to otrzymałem teatralny dar płynący prosto z serc artystów. Aktorzy pracowali nad swoją żałobą po Teatrze Polskim i jego zespole, który tworzyli. W trakcie oglądania spektaklu pomyślałem sobie: „może już czas pożegnać się z tym wspomnieniem, najlepiej na scenie?”.

Niezależnie od odpowiedzi, cieszę się, że znów zobaczyłem tych aktorów  (Agnieszkę Kwietniewską, Halinę Rasiakównę, Martę Ziębę, Igora Kujawskiego, Tomasza Lulka i Adama Szczyszczaja, którym towarzyszył Jan Dravnel) razem, w przepięknym wizualnie (scenografia i reżyseria światła!) przedstawieniu.

„Aktorzy prowincjonalni. Autobiografie” Michała Borczucha to teatralna opowieść o walce i oporze, która uderzyła mnie w samo serce. Dobrze jest obejrzeć spektakl o walce o utrzymanie artystycznej niezależności i ciągłości pracy. Z jednej strony poruszył mnie i wzbudził wściekłość, ale też na swój sposób pokrzepił i pozostawił z nadzieją.