Lekarz, który był nominowany do Nobla za epokowe odkrycie, został pochowany na cmentarzu w centrum Wrocławia

Ludwik Hirszfeld w 1950 roku, gdy już mieszkał i pracował we Wrocławiu, został nominowany do nagrody Nobla w dziedzinie medycyny za wyjaśnienie zagadki zjawiska konfliktu serologicznego między matką a płodem. Polityka zdecydowała, że nagrody nie dostał. Cztery lata później zmarł i jest pochowany z żoną na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.

Ludwik Hirszfeld urodził się w 1884 roku w Warszawie, w całkowicie zasymilowanej żydowskiej rodzinie zamożnego kupca Stanisława Hirszfelda oraz Jenny Ginsberg. Rodzice wychowywali Hirszfelda w duchu patriotyzmu, stąd jako mały chłopiec uczestniczył w kółkach i kursach szkoleniowych, potajemnie poznając m.in. historię Polski.

Gimnazjum ukończył w Łodzi, gdzie przeniosła się jego rodzina, a wieku 16 lat wyjechał na studia medyczne do Würzburga.

W 1904 roku przeniósł się na studia do Berlina, gdzie uległ fascynacji nowymi działami medycyny: bakteriologią i serologią. W Berlinie poślubił Hannę Kasman, również studentkę medycyny.  Wtedy Hirszfeld przeszedł na chrześcijaństwo.

Doktorat uzyskał za pracę na temat aglutynacji, zaś habilitację za pracę nad związkiem zjawisk odpornościowych i krzepliwości krwi.

W 1910 roku wspólnie z niemieckim lekarzem Emilem von Dungernem odkrył dziedziczenie cech grupowych krwi i stworzył podstawy nauki o grupach krwi. 

Na początku 1920 roku państwo Hirszfeldowie wrócili do Polski. Po powrocie do kraju, w latach 1920-1924, Hirszfeld pracował w Państwowym Zakładzie Badania Surowic w Warszawie

W tym czasie Ludwik Hirszfeld był już znanym i sławnym specjalistą. Szczególnie ważny był dla niego rok 1926.  Zaproponowane w 1926 roku (na zjeździe lekarzy w Paryżu) przez niego jednolite nazewnictwo podstawowych grup krwi – A, B, AB i O zostało w 1928 roku powszechnie uznane na całym świecie i jest obecnie stosowane jako obowiązujące.

Od 1931 do1939 roku Ludwik Hirszfeld był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.

W lutym 1942 roku rodzina Hirszfeldów trafiła do warszawskiego getta. Mieszkał przy kościele Wszystkich Świętych przy pl. Grzybowskim. W getcie Hirszfeld zajmował się leczeniem tyfusu plamistego.  Po kilku miesiącach uciekł z getta na aryjską stronę.

Po wyzwoleniu Lublina w 1944 roku, uczestniczył w organizowaniu Uniwersytetu im. Marii Skłodowskiej-Curie, którego w latach 1944-1945 był profesorem.

Latem 1945 roku wrócił do Warszawy, ale tutaj nie mógł uwolnić się od wizji rozstrzeliwanych ludzi i łapanek, więc przeniósł się do Wrocławia i podjął pracę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego. Był pierwszym dziekanem tego wydziału i został profesorem mikrobiologii.

W roku 1950 został nominowany do Nagrody Nobla przez profesora Ernesta Witebsky’ego z University at Buffalo za wyjaśnienie zjawiska konfliktu serologicznego pomiędzy matką a płodem. Niestety, ze względu na nasilony okres izolacji Polski na arenie międzynarodowej Komitet Noblowski nie zdecydował się wyróżnić uczonego.

Prof. Ludwik Hirszfeld zmarł 7 marca 1954 roku we Wrocławiu. Grób państwa Hirszfeldów znajduje się na Cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.