Animacja w Centrum Sztuki WRO

Od jutra do 15 sierpnia fani animacji będą mieli możliwość zobaczenia wystawy filmowej Normana McLarena- klasyka awangardy filmowej, eksperymentatora zdobywcy Oscara, Złotej Palmy w Cannes, zwycięzcy I MFF w Berlinie, oraz nagrody BAFTA.

McLaren pochodził ze Szkocji, studiował scenografię w Szkole Sztuk Pięknych w Glasgow. Na początku lat trzydziestych pracował jako operator kamery. W 1936 wyjechał do Hiszpanii, aby filmować wojnę domową. W 1939 wyemigrował do USA, a dwa lata później został zaproszony do Kanady.

Do kanonu technik animacyjnych wprowadził „non-camerowe” metody bezpośredniego oddziaływania na taśmę optyczną: w swoich wczesnych eksperymentach zmywał z niej emulsję i obraz, a na tak wyczyszczonym nośniku ręcznie malował i wydrapywał, klatka po klatce, kolejne frazy filmu.

Wciąż poszukiwał dodatkowych możliwości i materiałów wizualnych: wykorzystywał zdjęcia mikroskopowe, wielokrotne ekspozycje, ruch zwolniony, wykresy i kompozycje abstrakcyjne, łączył film animowany z dokumentalnym, używał lalek, „ożywiał” wycinanki, eksperymentował z graficzną reprezentacją dźwięku.

Szukając jedności pomiędzy warstwą wizualną a akustyczną filmu wykorzystał możliwości animacji w celu zintegrowania muzyki i obrazu. Komponowana przez niego, poprzez odręczny rysunek bezpośrednio na taśmie, syntetyczna ścieżka dźwiękowa, była podstawą dla obrazu, który stanowił jej barwne odwzorowanie i zwielokrotnienie.

Wystawę można odglądać od 21.07-15.08 w Centurm Sztuki WRO.

Program wystawy:

Fiddle-de-dee, 1947

Begone Dull Care, 1949

Test A for Synchromy, lata 60.

Test B for Synchromy, późne lata 60.

Synchromy, 1971 Lines: Verical, 1960

Lines: Horizontal, 1962 Pas de deux, 1968

Aneks w Czytelni Mediów Rythmetic, 1956

Stars nad Stripes, 1940

Blinkity Blank, 1955

Dots, 1940

Mosaic, 1965

Short and Suite, 1959

Serenal, 1959