Nie żyje Romuald Siepsiak - legenda Solidarności i polskiego samorządu

- Z głębokim żalem przyjąłem wiadomość o śmierci Romualda Siepsiaka. Był on nie tylko wybitnym urzędnikiem i społecznikiem, ale także człowiekiem, który w swoim życiu poświęcił się budowaniu samorządności, dbałości o szczegóły i rzetelności w działaniu - przekazał europoseł Bogdan Zdrojewski, były prezydent Wrocławia.

Romuald Siepsiak wielu wrocławian zapadł w pamięci jako wybitny specjalista od zarządzania kryzysowego.

Do przejścia na emeryturę w 2002 roku był dyrektorem Wydziału Zarządzania Kryzysowego, Ochrony Ludności i Spraw Obronnych Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu.

Wcześniej, w latach 1956-1984 był zatrudniony w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego. Tam też w 1980 roku założył Solidarność. W marcu 1982 był współzałożyciel podziemnego pisma wrocławskich biur projektowych „Aspekt”, do 1986 jego redaktor techniczny. 15 maja tego roku został internowany w Ośrodku Odosobnienia w Głogowie. Kolporter wydawnictw podziemnych (m.in. „Z Dnia na Dzień”, „Biuletynu Dolnośląskiego”), współorganizator Mszy za Ojczyznę w kościele św. Klemensa Dworzaka. W latach1984-1989 pracował jako inspektor w Miejskim Zarządzie Ulic i Mostów we Wrocławiu. Kilkanaście razy zatrzymywany.

W 1989 został członkiem Wrocławskiego KO „S”. W latach1989-1990 pracował w jako dyrektor Biura Parlamentarnego dla Posłów i Senatorów z listy KO „S”. Później został delegatem pełnomocnika rządu ds. reformy samorządu terytorialnego w woj. wrocławskim. Następnie podejmował różne zajęcia w administracji centralnej, a następnie powrócił do pracy we Wrocławiu.

 - Romek był człowiekiem niezrównanym w swojej pracy. Jego zaangażowanie w Solidarność, poświęcenie w okresie represji, a także rola w tworzeniu i wydawaniu pisma "Aspekt" w latach 80-tych, to tylko niektóre z licznych jego osiągnięć – przekazał Bogdan Zdrojewski. - Jako współpracownik prof. Jerzego Regulskiego, stał się fundamentem wielu inicjatyw, które w dużej mierze kształtowały samorządność w Polsce. Jego praca w Komitecie Obywatelskim w 1989 roku była nieoceniona, a organizacja biur poselskich i senatorskich w pierwszych kadencjach parlamentu stanowiła wyraz jego profesjonalizmu i oddania sprawom publicznym.