Nowi, uroczy mieszkańcy wrocławskiego zoo. Jest ich szóstka! [ZDJĘCIA]

Aż sześć jagniąt muflona przyszło na świat we wrocławskim zoo. Mieszkają w części europejskiej ogrodu, dzieląc wybieg z magotami, a za sąsiadów mają żbiki, rysie, niedźwiedzie brunatne i wilki.

Może się wydawać, że muflon jest gatunkiem rodzimym, ale to pozory. Niegdyś występował na terenie Azji Mniejszej, później sprowadzono go na Korsykę i Sardynię. Introdukcję muflonów na kontynencie europejskim rozpoczęto w XVIII wieku, a na Dolny Śląsk, trafiły ok. 1901 r. Powodem zasiedlania muflona na nowych terenach była fanaberia urozmaiceń polowań. Zresztą dzisiaj jest to jeden z gatunków łownych, a myśliwi nadal zajmują się jego introdukują dla celów gospodarczych.

W ogrodach zoologicznych muflony można spotkać dość często. Prowadzi się ich hodowlę dla celów edukacyjnych. Wrocławskie stado liczy 15 osobników w tym jeden samiec (tryk), osiem owiec oraz sześć jagniąt, z których najmłodsza przyszła na świat 19 kwietnia.

- Pierwsze dwa muflony przyszły na świat 4 kwietnia, a kolejne rodziły się 10 , 11, 14 i 19. Można powiedzieć, że mamy rok muflona, bo dawno nie mieliśmy tak licznego przychówku. Wszystkie są zdrowe, a matki opiekują się nimi troskliwie. Jeszcze nie znamy płci, ale zostaną z nami co najmniej dwa lata, więc mamy na to czas – mówi Łukasz Karolik, opiekun zwierząt kopytnych z wrocławskiego zoo.

CZYTAJ TEŻ: KIEPSKA SYTUACJA FINANSOWA ZOO. POTRZEBNA POMOC!

Muflon (Ovis aries musimon) to dzika owca, jeden z przodków owcy domowej. Jego pierwotnym środowiskiem życia były góry, stąd doskonała u niego zdolność do wspinania się po stromych, skalistych zboczach i skoczność. Najchętniej zasiedla latem dolne partie gór do wysokości 2000 m. n.p.m., a zimą schodzi w doliny, gdzie łatwiej o pożywienie. Dzisiaj jednak można je spotkać również w dolinach. Żyje w stadach, których przewodnikiem jest dorosła samica - owca. W lecie owce i młode tworzą stada złożone z kilkunastu sztuk, a starsze samce żyją w odrębnych, małych stadkach. Zimą stada te łączą się.

Należy do zwierząt płochliwych, więc dzięki dobremu wzrokowi i słuchowi, przed niebezpieczeństwem ratuje się ucieczką. W przypadku mniejszego niebezpieczeństwa próbuje odstraszyć napastnika tupaniem racic. Prowadzi dzienny tryb życia, na który w większości składa się poszukiwanie pokarmu. W nocy odpoczywa, choć czasami wyrusza również na krótki żer. Żywi się roślinami zielnymi, liśćmi krzewów i owocami, zimą suchymi liśćmi, korą drzew, gałązkami i tym, co wygrzebią spod śniegu.

Szacuje się, ze dzisiaj żyje w Polsce ponad 1500 osobników tego gatunku, głównie w Sudetach.