Gitarowy Rekord Świata tym razem poza zasięgiem. Zabrakło prawie pół tysiąca gitar [ZDJĘCIA]

KLIKNIJ I ZOBACZ ZDJĘCIA

GITAROWY REKORD ŚWIATA - 1.05.2026 - Co jeszcze wydarzy się dziś na Rynku?

•  16:20 AL ANDERSON & CHET SAMUEL – Bob Marley Tribute
•  17:00 koncert zespołu LUXTORPEDA 
•  18:00 koncert zespołu CLEARWATER CREEDENCE REVIVAL
•  20:00 koncert zespołu PERFECT & ŁUKASZ DRAPAŁA

Na pierwszy rzut oka wszystko wydaje się proste: kilka akordów, znany rockowy standard i tłum ludzi z gitarami. A jednak Gitarowy Rekord Świata to zjawisko, które od ponad dwóch dekad wymyka się prostym definicjom. To nie tylko próba pobicia rekordu – to społeczny rytuał, muzyczny manifest i jedno z najbardziej rozpoznawalnych wydarzeń kulturalnych w Polsce.

Od 588 gitar do kilku tysięcy

Historia zaczęła się skromnie. W 2003 roku na wrocławskim Rynku zebrało się 588 gitarzystów, by wspólnie zagrać „Hey Joe” – utwór rozsławiony przez Jimi Hendrix. Pomysłodawcą był Leszek Cichoński, który marzył o stworzeniu „wielkiej gitarowej orkiestry”.

Z roku na rok liczby rosły wykładniczo. Przełom nastąpił w 2006 roku, kiedy Wrocław trafił do Księgi Rekordów Guinnessa. Później wydarzenie zaczęło przyciągać tysiące uczestników: ponad 7 tysięcy w kolejnych latach, aż do rekordowych 8122 gitarzystów w 2025 roku.

To skala, która sprawia, że wrocławski Rynek na kilka minut zamienia się w największą scenę gitarową na świecie.

Demokracja dźwięku

Jednym z kluczy do sukcesu jest dostępność. W przeciwieństwie do wielu wydarzeń muzycznych, tutaj nie trzeba być wirtuozem. Wystarczy znać pięć prostych akordów. Organizatorzy podkreślają: zagrać może każdy – od dziecka po seniora, od amatora po zawodowca.

To właśnie ta „demokracja dźwięku” buduje fenomen wydarzenia. Gitarowy Rekord Świata znosi bariery: społeczne, wiekowe, a nawet językowe. Na Rynku spotykają się ludzie z całej Polski i zagranicy, tworząc wspólnotę opartą na prostym geście – wspólnym graniu.

„Hey Joe” – hymn wspólnoty

Centralnym punktem wydarzenia pozostaje jeden utwór. „Hey Joe” to nie tylko klasyk rocka, ale też symbol – prosty, emocjonalny i łatwy do zagrania. Dzięki temu każdy może stać się częścią orkiestry liczącej tysiące osób.

Wspólne wykonanie trwa zaledwie kilka minut, ale jego znaczenie jest znacznie większe. To moment synchronizacji – kiedy tysiące ludzi gra dokładnie to samo, w tym samym czasie, tworząc coś większego niż suma jednostek.