Kolory Tokio we Wrocławiu

Prestiżowa dzielnica Ginza, otoczenie pałacu cesarskiego, czy największy targ rybny na świecie w Tsukiji to tylko kilka z kadrów, które będzie można obejrzeć podczas wystawy "Kolory Tokio", której otwarcie nastąpi w czwartek, 14 maja, o godzinie 18:30 w leśnickim Centrum Kultury "Zamek".

"Kolory Tokio" to jednocześnie kolejne spotkanie w ramach zamkowego cyklu "kultury świata".

Gościem spotkania będzie Henryk Dumin, który opowie o swojej podróży po Tokio, otworzy wystawę oraz zaprezentuje duży zbiór zdjęć podczas pokazu slajdów. Wystawa czynna jest do 21 czerwca.

„Kolory Tokio” – fotografie powstałe podczas kilkutygodniowego pobytu studyjnego w listopadzie i grudniu 2011 roku na terenie aglomeracji miejskiej Tokio.

Ekspozycja 38 fotogramów przedstawia architekturę współczesną i tradycyjną, życie społeczne i duchowe mieszkańców stolicy Japonii. Jedno z najnowocześniejszych społeczeństw świata w stechnicyzowanej przestrzeni kultywuje tradycje tworzące zrąb tożsamości kulturowej mieszkańców tego wyspiarskiego kraju.

Ultranowoczesne gmachy sąsiadują z szintoistycznymi chramami i świątyniami buddyjskimi regularnie odwiedzanymi przez tokijczyków podczas codziennego zabiegania o byt. Momenty refleksji i wyciszenia przeplatają się z wielkomiejskim gwarem.

Tytułowa kolorystyka wielkomiejskiej metropolii przepełniona jest akcentami naturalnych barw ścian świątyń, odcieniami tradycyjnych strojów noszonych przy specjalnych ceremoniach i wszechobecnymi akcentami natury.

Na fotografiach przedstawiono prestiżową dzielnicę Ginza, okolice pałacu cesarskiego, największego targu rybnego świata – Tsukiji i wielu miejsc, gdzie ludzie, architektura i naturalne otoczenie dopełniały obrazu współczesnej cywilizacji, która swą specyficzną odrębnością od przeszło stulecia fascynuje Europejczyków tworząc niedościgły wzór organizacji i porządku społecznego.

Tworzące zbiór fotografie wykonano m.in. we wczesnych godzinach rannych i innych porach, kiedy zaistniały niezwykłe sytuacje utrwalone w obiektywie.

Niewątpliwie jest to spojrzenie historyka kultury, ale chyba także osoby wnikliwie przyglądającej się ludzkim zachowaniom – chwilom odprężenia, zadumy, a nawet pewnej iluminacji, którą dane było zaobserwować w szczególnych momentach tokijskiej rzeczywistości.