Wrocław pożegnał "świętego z sąsiedztwa". Nad całym osiedlem unosiła się melodia "Barki"

Na grobie księdza na osiedlowym cmentarzu pojawiły się tylko pojedyncze kwiaty. Taka była wola parafii. Wiernych poproszono, by zamiast przynosić wiązanki, wpłacili datki na Caritas albo zamówili mszę w intencji zmarłego kapłana.

Ks. Franciszek Filipek, kapelan honorowy Ojca Świętego, urodził się w 1940 roku w Touste (dzisiejsza Ukraina). Po wojnie trafił do Wrocławia. Tu w 1963 roku przyjął święcenia kapłańskie. Był wikariuszem, a potem proboszczem kolejno w parafiach św. Anny przy ul. Zduńskiej (1972-1984), św. Wawrzyńca przy Żernickiej (1986-1987), św. Mikołaja (1987-1992) i Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski przy Karmelkowej (1992 - 2012). Ostatnie lata życia spędził w Domu Księży Emerytów na Ostrowie Tumskim. Zmarł w nocy z 26 na 27 grudnia. Miał 85 lat. 

- Dziś, gdy w naszej archidiecezji przeżywamy synod diecezjalny, możemy powiedzieć, że jego życie było na swój sposób synodem. Budował wspólnotę, formował serca, organizował misję kapłańską. A tak zwyczajnie, po ludzku, słowami Ojca Świętego Franciszka, możemy powiedzieć: żegnamy takiego świętego z sąsiedztwa. Życzliwego, dobrego, ale i też stanowczego wtedy, gdy trzeba było - mówił biskup Jacek Kiciński, który przewodniczył mszy pogrzebowej w parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski przy Karmelkowej.

Obrzęd złożenia trumny z ciałem do grobu poprowadził biskup senior Ignacy Dec. Znali się ze zmarłym księdzem. Dec - nim został biskupem świdnickim - przez wiele lat był rektorem wrocławskiego seminarium i Papieskiego Wydziału Teologicznego. A ks. Franciszek Filipek był w seminarium ekonomem, na papieskiej uczelni wykładał zaś łacinę.

- Na początku każdego roku prosił studentów o zdjęcia. Wklejał je do swojego dziennika. Chciał ich znać. Chciał, aby studenci dosłownie i w przenośni mieli twarz, a nie byli tylko nazwiskiem w dzienniku - wspominał ks. Jacek Tomaszewski, proboszcz parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski na Klecinie. I dodał: - Osobiście nie miałem okazji spotkać księdza prałata Filipka. Ale poznaję go w spotkaniach i rozmowach, które tu na Klecinie są żywe, pełne życzliwości i serdeczności, nie tylko w tych ostatnich dniach po śmierci. I z tych różnych rozmów, maluje się obraz przede wszystkim dobrego człowieka. Życzliwego, czułego na problemy innych, otwartego. To na tym dobrym człowieczeństwie budował swoje chrześcijaństwo, kapłaństwo, budował całe swoje życie.