Z jednej pierzyny zrobi sześć kołder. Tak pracuje ostatnie pokolenie rzemieślników

– Moja teściowa prowadziła ten zakład przez 50 lat. Ja przejęłam go dziewięć lat temu – mówi nam pani Elżbieta. 

Zakład zajmuje się szyciem i renowacją kołder oraz poduszek. To usługi, które dla wielu brzmią dziś archaicznie, ale dla klientów mają konkretną wartość, nierzadko sentymentalną. Najczęściej przychodzą z czymś starym: zużytą pierzyną, poduszką, którą pamiętają jeszcze z dzieciństwa. Zamiast wyrzucać – chcą odnowić.

– Jeśli środek jest dobrej jakości, zawsze doradzam przerobienie. Można wyciągnąć pierze, zmienić materiał i zrobić z tego nową kołdrę. Bo szkoda wyrzucać coś, co jest dobre – tłumaczy.

Nie każde pierze nadaje się jednak do ponownego użycia. – Zdarza się, że materiał jest już zniszczony. Wtedy trzeba uczciwie powiedzieć klientowi, że to nie ma sensu.

Pani Elżbieta ceni sobie uczciwość. – W markecie jest anonimowość. A tutaj jest konkretna osoba, która odpowiada za to, co robi – mówi. – Klient widzi, co jest w środku. Wie, czy to naprawdę puch, czy tylko jego namiastka. A rynek bywa nieuczciwy. Poduszka „puchowa”, a w środku 10 procent puchu i reszta sztucznych włókien. 

W zakładzie każda rzecz powstaje „na miarę”. Klienci określają, czy kołdra ma być lekka, średnia czy bardzo ciepła. Starsze osoby często wybierają grubsze wypełnienie. – Przyjeżdżają spoza Wrocławia, nawet z Niemiec. Zdarza się, że ktoś przysyła rzeczy z zagranicy – z Hiszpanii, z Włoch. Bo tam już takich usług już prawie nie ma - wyjaśnia właścicielka zakładu. – Poza tym ludzie, szczególnie dojrzalsi, lubią mieć kontakt z kimś, kogo znają. Ja też tak mam – wolę kupować u kogoś sprawdzonego - opowiada. 

Najbardziej poruszające są jednak historie klientów. Pani Elżbieta wspomina jedną z nich:– Przyszła dziewczyna z jedną starą pierzyną, którą dostała w spadku po babci. W środku były piękne pióra. Z jednej zrobiłyśmy sześć kołder. Rozeszły się po rodzinie. To piękne spożytkować coś dobrego z domu. 

Mimo przywiązania klientów, prowadzenie takiego zakładu nie jest dziś łatwe. – To jest biznes na granicy opłacalności – przyznaje pani Elżbieta. – Prowadzę go już na emeryturze. To bardziej dorobienie, ale też kontakt z ludźmi. Bo ludzie przychodzą nie tylko z kołdrą, ale też po radę.