Śląsk (znowu) w kryzysie - bez wyników, bez strategii (KOMENTARZ)

Gdy statek dryfuje po morzu, jest więcej niż pewne, że w końcu rozbije się o skały. I nawet mimo jeśli przez jakiś czas jego załoga zdoła chwilowo opanować sytuację, prędzej czy później dojdzie do katastrofy. W takim dryfie jest piłkarski Śląsk Wrocław, przeżywający właśnie (który to już raz?) kolejny w ostatnich latach kryzys.

Śląsk nie wygrał ligowego meczu od ponad miesiąca. Mało tego: w tym sezonie jeszcze nie cieszył się ze zwycięstwa na własnym stadionie i strzelił na nim tylko jedną bramkę! Nie liczymy tutaj, z oczywistych względów, gola samobójczego Patryka Fryca z Termaliki Bruk-Bet Nieciecza.

Właśnie z drużyną z Niecieczy Śląsk zaliczył ostatnio porażkę, po której należy zapytać, dokąd zmierza ten klub. Właściciele i sponsorzy Termaliki wspierają klub od lat, rok temu cieszyli z pierwszego w historii awansu do Ekstraklasy. Po roku “Słoniki” były już w stanie ograć Śląsk na jego stadionie, są też organizacją poukładaną, z profesjonalnym zapleczem.

W Śląsku zaś non stop wszyscy muszą trzymać się poręczy, tak mocno rzucają klubem kolejne kryzysy. Drużyna lepiona jest na łapu-capu i z graczy zagranicznych, ściąganych na ostatnią chwilę, bo tak taniej. Przez to zespół jest nim tylko z nazwy, gra jak zbieranina ludzi ubrana w te same stroje.

Inna sprawa, że obcokrajowców w Śląsku jest już tak dużo, iż trudno mówić o spójnej tożsamości drużyny, co dopiero o rozumieniu się na boisku. Trener Mariusz Rumak przestaje panować nad tym bałaganem.

W teorii Śląsk mógłby sięgnąć po wychowanków, młodych piłkarzy na dorobku.  Ale nie ma ich. Klub młodzież szkoli mizernie, a młodzi zawodnicy odgrywają marginalną rolę.  W efekcie, zdolni młodzieżowcy uciekają z Dolnego Śląska np. do Białegostoku (jak Maciej Górski z Chrobrego Głogów) albo grają na drugim końcu Polski, dając swoim zespołom zwycięstwa nad Śląskiem (jak Kornel  Osyra z  Termaliki).

Nad tym bałaganem nie panuje też główny udziałowiec, czyli gmina Wrocław. Jej model zarządzania opiera się na reagowaniu na kolejne pożary finansowe i dosypywanie kolejnych kwot do kasy klubu, aby nie splajtował. W tym zarządzaniu nie widać ślady strategii lub pomysłu.

Efekty widać jak na dłoni. Pod koniec ub.r. Śląsk był w strefie spadkowej Ekstraklasy, wiosną jakoś obronił się przed spadkiem, teraz jesienią znów gra beznadziejnie.

Na mecze takiej drużyny kibice po prostu nie będą chodzić i żadne marketingowe cuda tego nie zmienią. Śląsk jako marka kojarzy się z marazmem, chaosem, nielubianą polityką miasta i beznadziejną grą. Mało kto zechce marnować swój czas i pieniądze, aby przyjść na stadion, kupić bilet i obejrzeć mecz, a potem wrócić na kolejny.

Pożar jest anomalią i wymaga, aby szybko go ugasić, bo jeśli nie, ogień zniszczy wszystko wokół. Mało kto też chce żyć na terenach zagrożonych pożarami, bo przy takich trudno marzyć o stabilizacji.

W Śląsku zaś ciągle igrają z ogniem. Tak nie da się walczyć o dobre wyniki sportowe. Czasem uda się wygrać kilka meczów, częściej chaos w końcu sprowadzi na klub katastrofę, czyli spadek z Ekstraklasy.

Przez lata Zagłębie Lubin też było klubem, w którym nic nie działało, jak należy. Wreszcie Miedziowi spadli do 1. ligi. Zimny prysznic zadziałał: dziś Zagłębie to porządna firma i dobry zespół.

Czy Śląskowi przyda się taka terapia szokowa? Bardzo prawdopodobne. Tylko po co ryzykować, skoro od dawna wiadomo, co zrobić, aby zespół mógł w końcu marzyć o sukcesach?