Ale historia! Maleńki zajączek szukał pomocy w szpitalu. Zajęli się nim pracownicy

Dramat co ci ludzie zrobili..... przyczynili sie do śmierci innych zajączków W świecie dzikiej przyrody instynkt opieki i troski o rodzinę często prowadzi do niezwykłych zachowań. Zaobserwowano, że młode zające (Lepus europaeus), mimo naturalnej płochliwości, potrafią zbliżyć się do człowieka w sytuacjach kryzysowych. Gdy ich rodzina znajduje się w niebezpieczeństwie lub jedno z rodzeństwa jest ranne, mały zajączek może podążać za człowiekiem, wykazując zachowania przypominające wołanie o pomoc. Zjawisko to znajduje potwierdzenie w badaniach nad zachowaniami alarmowymi i proszącymi o pomoc, prowadzonych m.in. przez Tinbergena (1972) oraz późniejsze obserwacje Bekoffa (2007). Wykazano, że niektóre ssaki mogą wykazywać tzw. *pozorne proszenie o pomoc* — celowe zbliżanie się do potencjalnego „sojusznika”, w tym człowieka, gdy zagrożone jest ich potomstwo lub członkowie grupy. Choć u zajęcy nie jest to szeroko opisane w literaturze naukowej, liczne obserwacje przyrodników oraz prace popularyzatorskie (m.in. Krzysztof Schmidt, „Zachowania ssaków”) sugerują, że w sytuacji zagrożenia młode osobniki mogą przełamywać wrodzony lęk i podejmować desperackie próby sprowadzenia pomocy. Mechanizm ten można powiązać z opisanym przez Pankseppa (2011) zachowaniem ratunkowym u ssaków, wskazującym na zdolność zwierząt do podejmowania nietypowych działań w obliczu zagrożenia ich bliskich. Te obserwacje dowodzą, jak silne i elastyczne potrafią być zachowania adaptacyjne, a także jak złożone są emocje i instynkty młodych dzikich zwierząt, które w imię troski o rodzinę potrafią przekroczyć barierę lęku przed człowiekiem.