Kolejny rok – brytyjska recepta na szczęście

Szczęście jest tylko w rodzinie, a największym złem jest samotność. Żeby być szczęśliwym potrzebujemy drugiej osoby. Takie tezy można postawić obserwując życie  Gerri i Toma - głównych bohaterów filmu „Kolejny rok”, najlepszego jak dotąd obrazu Nowych Horyzontów.

Brytyjski obraz w reżyserii Mika Leigha, który mogliśmy zobaczyć w niedzielę podczas Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty jest świetną propozycją filmową dla wymagającego widza.



Leigha, protoplasta brytyjskich filmów nawiązujących do tematyki społecznej, opowiada o samotności.
Głównymi bohaterami są Gerri, doradczyni medyczna oraz Tom – geolog, którzy tworzą wzorcowe małżeństwo. Para ma kilkudziesięcioletni staż i syna, który układa sobie dorosłe życie na wzór swoich rodziców. Rodzina ta opiera swe relacje na miłości, bliskości i poczuciu bezpieczeństwa. Są dla siebie nawzajem swego rodzaju opoką. Wzbudzają tym zazdrość swoich znajomych.





Akcja filmu kręci się wokół znajomych pary, którzy są nieszczęśliwi i samotni. Można ich nazwać pasożytami społecznymi – szukają towarzystwa Toma i Gerri licząc na to, że ich szczęście w magiczny sposób na nich spłynie – nie próbują jednak wcale zmienić nic w swoim życiu.



Rodzina – typowa klasa średnia – jest wręcz idylliczna. Bohaterowie są w wielu średnim, ale nie ma mowy o ich kryzysie. Na tym tle ludzie, którzy ich otaczają są smutni i przygnębieni – tęsknią za idyllą w gronie rodzinnym, pełną ciepła i spokoju. Rodzina Gerri i Toma jest właściwym priorytetem i powodem do radości.



Obsada  została znakomicie dobrana. Aktorzy występujący w tym dziele to zdobywcy licznych nagród na festiwalach filmowych . Główne postaci kreują Jim Broadbent oraz Lesley Manvill, a ich gra aktorska jest na wysokim poziomie.



„ Kolejny rok” , który został nagrodzony m.in. na Festiwalu Filmowym w Cannes jest niewątpliwie warty obejrzenia. Skłania do refleksji nad własnym życiem i jego sensem, oraz tym, co przynieście nam przyszłość.

Jan B. Dobry