Przed wyborami chcą we Wrocławiu szybkiej kolei aglomeracyjnej

– Stawiamy na kolej, bo to olbrzymi potencjał – mówi Małgorzata Tracz ze Zjednoczonej Lewicy, która wraz z aktywistami miejskimi zorganizowała happening z okazji Europejskiego Dnia Bez Samochodu, apelując o budowę i modernizację linii kolejowych w aglomeracji wrocławskiej.

- Poruszanie się pociągiem może być szybkie, wygodne i tanie. Na pewno będę się o to starać w parlamencie. Żeby tak się stało, trzeba stworzyć spójny plan kolei aglomeracyjnej, dzięki któremu będziemy poruszać się pomiędzy miastami regionu, ale też na obszarze samych miast – apelowała przewodnicząca Zielonych i jednocześnie wyborcza „jedynka” do Sejmu z listy Zjednoczonej Lewicy w okręgu wrocławskim.

Po przyjeździe pociągiem na Dworzec Wrocław Nadodrze uczestnicy happeningu ustawili się w łańcuchu symbolizującym wagony pociągu z nazwami miejscowości tj.: Oleśnica, Sobótka, Trzebnica, Strzelin czy Wołów. Aktywiści chcą przede wszystkim stopniowego uruchamiania nowych tras kolejowych, ale też zwiększenia ilości kursów.

- Od 1990 r. kolej popada w niełaskę. Zmniejszono ilość pociągów na dobę, co skutkowało utratą pasażerów. Aby kolej przyciągała do siebie nowych klientów, musimy zadbać o wygodne połączenia i odnowę zniszczonych obiektów kolejowych. Musimy stworzyć większą ilość stacji i punktów przesiadkowych. W mieście dobrze sprawdzają się systemy „park and ride”, w małych miejscowościach musimy zadbać o komunikację dowożącą ludzi do stacji – podkreśla Małgorzata Tracz.

Kwestia Szybkiej Kolei Miejskiej była ostatnio głośnio komentowana, głównie za sprawą inicjatywy referendalnej we Wrocławiu. Aktywiści przekonywali wówczas, że kolej aglomeracyjna to znacznie lepsze i tańsze rozwiązanie niż proponowana przez prezydenta Dutkiewicza budowa metra. Małgorzata Tracz od początku opowiadała się za usprawnianiem kolei i rozbudową tras tramwajowych.

– W 2014 roku wszystkie spółki kolejowe w Polsce przewiozły łącznie 290 mln pasażerów. Tymczasem w Niemczech jest to 2 mld pasażerów, z czego większość korzysta z połączeń między mniejszymi miejscowościami a centralnymi miastami, a nie tylko pomiędzy dużymi aglomeracjami. Transport kolejowy to inwestycja, która zwróci się w przeciągu 5-10 lat w postaci mniejszych korków w mieście i na drogach wyjazdowych z okolicznych miejscowości, poprawy jakości powietrza oraz mniejszych nakładów na remonty dróg. A przede wszystkim w poprawieniu komfortu życia mieszkańców Dolnego Śląska – tłumaczy.

Uczestnicy happeningu pokazali też konkretne przykłady w liczbach. – Aby przyjechać na dworzec Wrocław Główny z Oławy, wystarczy 25 minut. Tymczasem z niektórych dzielnic we Wrocławiu dojazd do centrum miasta autem trwa dwukrotnie dłużej. Czas przejazdu komunikacją miejską – w tym tramwajami i autobusami pośpiesznymi – np. z Leśnicy czy Psiego Pola na Dworzec Główny jest dwukrotnie dłuższy niż pociągiem – wyliczają działacze.

Mimo to pasażerowie wybierają inny transport niż kolej, bo trasy np. do Oleśnicy, nie są wygodne, a rozkłady jazdy dostępne. Z takich powodów ludzie częściej wybierają komunikację autobusową, a jeszcze częściej samochód. Liderka wrocławskiej lewicy postuluje utworzenie zrębu kolei aglomeracyjnej, by pociągi nie kończyły biegu na dworcu Wrocław Głównym.

– Taka trasa z Kłodzka mogłaby prowadzić dalej np. do Oleśnicy lub Milicza. Podobnie trasa Opole-Legnica, gdzie Wrocław Główny byłby punktem przelotowym, a nie przesiadkowym, co zwiększa komfort podróży pasażerów – podaje przykład. – Do tego trzeba zintegrować komunikację kolejową, miejską i wiejską tak, żeby pasażerowie swobodnie przesiadali się z autobusów i tramwajów do pociągów – dodaje przewodnicząca Zielonych.

Doskonałym przykładem są Niemcy, gdzie na jednym bilecie aglomeracyjnym można jeździć wszystkimi środkami transportu publicznego (tramwaj+autobus+pociąg). Jest to też pełna integracja rozkładów i planowania linii. W przyszłym Sejmie Tracz będzie walczyć o ustawę metropolitarną, która ułatwi tworzenie takich rozwiązań.

Małgorzata Tracz planuje więcej happeningów w trakcie swojej kampanii. Nie chce mówić do ludzi z bilbordów, lecz rozmawiać z nimi na ulicach i węzłach komunikacyjnych.