Tak wyglądał Karpacz za komuny. Chcieli go nazwać Drogosławice, ale ludzie się nie zgodzili

Niemiecki Krummhübel nie od razu po wojnie stał się polskim Karpaczem. Przez pierwsze tygodnie używano nazwy „Szterlingowo” – na cześć dowódcy patrolu wojskowego, który jako pierwszy zdobył szczyt Śnieżki. Równocześnie funkcjonowała także nazwa „Krzywa Góra”, tłumaczenie niemieckiej nazwy Krummhubel, używana m.in. dla stacji kolejowej.

KLIKNIJ I ZOBACZ ZDJĘCIA KARPACZA PO WOJNIE

Na początku 1946 roku Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjęła nazwę „Drogosławice”. To jednak spotkała się z protestami mieszkańców. Ostatecznie, w maju 1946 roku, przyjęto nazwę „Karpacz”. Początkowo używano też formy „Karbacz”

Proces wysiedlania niemieckiej ludności i osiedlania na ich miejsce Polaków trwał do 1947 roku. Nowi mieszkańcy przybywali głównie za pośrednictwem Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z Jeleniej Góry. Otrzymywali oni domy i mieszkania oraz podejmowali pracę w lokalnych zakładach rzemieślniczych, przemysłowych i administracji. Władze podejmowały wysiłki, by zatrzymać nowych osadników na miejscu, m.in. poprzez uroczyste nadawanie aktów własności na ziemię i zabudowania, co miało miejsce pod koniec 1947 roku3.

W 1949 roku liczba mieszkańców Karpacza osiągnęła 2463 osoby, a wraz z sąsiednimi Bierutowicami – 3035. Miejscowość posiadała status stacji klimatycznej, co sprzyjało rozwojowi turystyki i kurortu3. Już w okresie międzywojennym Karpacz był znanym ośrodkiem sportów zimowych i turystyki, z licznymi hotelami, pensjonatami, torami bobslejowymi i skocznią narciarską. Po wojnie stał się głównym kurortem polskich Karkonoszy, rozwijając infrastrukturę turystyczną i przyciągając coraz więcej gości124.

Ważnym elementem tożsamości Karpacza jest jego historyczna tradycja związana z produkcją leków ziołowych oraz rozwój osadnictwa sięgający XVII wieku. Po wojnie miasto kontynuowało rozwój jako miejsce wypoczynku i rekreacji, z zabytkami takimi jak słynny kościółek Wang, przywieziony z Norwegii w XIX wieku, który jest jednym z najcenniejszych obiektów miasta