Dwie godziny drogi od Wrocławia jest największy w Polsce park w stylu angielskim, w którym wytyczono granicę państwową

W Polsce znajdują się 522 hektary całego założenia, a po stronie niemieckiej pozostałe 206 ha. Centralna część parku, z zabudowaniami rezydencjalnymi, leży po zachodniej stronie rzeki przy niemieckiej miejscowości Mużaków, polska część natomiast przy mieście Łęknica w powiecie żarskim. Park Mużakowski to pierwszy w naszym kraju obiekt przyjęty do Światowej Sieci Geoparków.

Za początek historii parku uznawany jest 1 maja 1815 roku, kiedy to władca Państwa Stanowego i posiadłości w Muskau, Hermann Ludwig Heinrich książę von Pückler-Muskau ogłosił mieszkańcom miasteczka Muskau zamiar przekształcenia swojej siedziby i jej otoczenia w park krajobrazowy. Zachwycił się nimi podróżując po Anglii.

Mógł to zrobić, ponieważ w 1811 roku odziedziczył po zmarłym ojcu posiadłość w Muskau. Na początku XIX w. był to tylko zamek z otaczającym go parkiem położonym nad Nysą.

W latach 1815–1845 rezydencja rozrosła się w rozległe założenie parkowe w stylu krajobrazowym. Przemodelowano teren, wybudowano mosty przez Nysę, nasadzono tysiące drzew i krzewów. Całość została wpisana w naturalne wnętrze doliny rzeki.

Pogłębiający się kryzys finansowy spowodowany pracami na ogromną skalę oraz podróżami księcia zmusił go do sprzedaży majątku. Z koncepcji obejmującej ponad 700 ha, zrealizowano nieco ponad 250 ha

Kolejnym właścicielem Parku Mużakowskiego był książę Fryderyk Niderlandzki, który kontynuował prace związane z tworzeniem parku. Kazał przebudować i zmodernizować niektóre budowle. We wschodniej części parku powstało arboretum, w którym znajduje się prawie 3000 gatunków roślin drzewiastych i krzewiastych.

W 1883 posiadłość przejęła rodzina von Arnim, która kontynuowała dzieło poprzedników. W latach 1886–1888 powstało mauzoleum dla zmarłej tragicznie żony hrabiego von Arnim. W 1945 rodzina von Arnim została wysiedlona z Muskau.

II wojna światowa i jej polityczne konsekwencje odcisnęły silne piętno na losach parku. Zniszczone obiekty architektury i mosty, łąki parkowe naznaczone lejami po bombach i rozryte liniami okopów, to skutek zatrzymania frontu na Nysie Łużyckiej na wiele tygodni.

Najbardziej brzemienne w skutkach było jednak ustanowienie po wojnie nowego ładu politycznego w Europie, co doprowadziło do podziału parku pomiędzy Polskę i Niemcy. Fakt ten stał się przyczyną zniszczenia jego układu przestrzenno-kompozycyjnego.

Po stronie niemieckiej znalazło się centrum rezydencjonalne wraz z Parkiem Zamkowym i Parkiem Górskim oraz Uzdrowiskiem. Był to co prawda okrojony fragment, stanowiący około jednej trzeciej kompozycji, ale dzięki istniejącym tu obiektom architektury mógł funkcjonować samodzielnie.

Trochę inny los spotkał część parku położoną po wschodniej stronie Nysy. Na dawnych przedmieściach Bad Muskau, powstało polskie miasto Łęknica, a park stał się jego częścią. Większość jego terenu włączono do Gospodarstwa Lasów Państwowych. Park popadł w zapomnienie, ale – poza fragmentami, które podlegały zalesieniu i uprawie – nie został przekształcony.

Kiedy wydawało się, że losy parku są przesądzone, na przełomie lat 80. i 90. XX wieku nastąpił przełom, który umożliwił rozpoczęcie bezprecedensowej w skali europejskiej bilateralnej współpracy konserwatorskiej na rzecz ochrony i rewaloryzacji Parku Mużakowskiego jako kompozycyjnej całości. Oczywiście cały czas przez Park Mużakowski przebiega korytem Nysy Łużyckiej polsko-niemiecka granica.

W centralnej kompozycji parku w pierwszych latach XX wieku ustawiono pomnik ku czci jego twórcy księcia Hermana von Pücklera. Zniszczone pod koniec wojny dwa historyczne mosty zostały odbudowane: Most Podwójny  w 2003 a Most Angielski w 2011 roku. W tym samym roku zakończyła się renowacja Mostu Arkadowego w polskiej części parku.Park zarządzany jest przez Narodowy Instytut Dziedzictwa (od 1992 r.; polska strona) i Fundację „Park Księcia Pücklera Bad Muskau” (niemiecka strona).

W 2004 r. rezydencja została uznana za Pomnik Historii, a następnie wpisana na Listę światowego dziedzictwa UNESCO.