Tak się zmieniał plac Grunwaldzki. Lotnisko, targowisko, cyrkowy namiot... Czego tu nie było?

Każdy kto choć odrobinę zna historię Wrocławia, wie że metropolią zaczpod koniec XIX wieku i na początku XX. Wtedy też powstał projekt ulicy, która miała usprawnić skomunikowanie nowych wschodnich i północno-wschodnich dzielnic miasta z jego centrum. Ulica stanowiąca obecnie zasadniczą część placu, przebiegająca przez teren dawnych Nowych Szczytnik, powstała na podstawie projektów opracowanych w latach 80. XIX.  Głównym inicjatorem budowy osi był miejski radca budowlany Richard Plüddemann. Reprezentacyjna, dwupasmowa aleja Kaiserstraße łączyła nowo zbudowany Kaiserbrücke ( Most Grunwaldzki) z Fürstenbrücke, czyli obecnie Most Szczytnicki.  W okolicach połowy liczącej 1350 m długości trasy powstało skrzyżowanie z istniejącymi wcześniej ulicami zwane Scheitniger Stern  -„Szczytnicka Gwiazda” – ze względu na fakt, że zbiegało się tu sześć ulic biegnących w sześciu kierunkach; dziś na tym skrzyżowaniu – pl. Grunwaldzki/Skłodowskiej-Curie/Piastowskiej – łączy się pięć kierunków, szósty kierunek w stronę ul. Janiszewskiego został zabudowany w latach 60.

Przed wojną dominującą w tym rejonie budowlą był kościół Marcina Lutra. Stał na miejscu obecnych gmachów D-1 i D-2 Politechniki Wrocławskiej; dziś między tymi budynkami  jest Skwer prof. Kazimierza Idaszewskiego i Pomnik Pomordowanych Profesorów Lwowskich). 

Kościół powstał w latach 1893-1896. Przed 1945 był najwyższym budynkiem Wrocławia (wieża liczyła ponad 90 m wysokości) i miał 1400 miejsc siedzących.

Obszerne pole, które dało podstawę do nazwania całego rejonu placem, powstało w ostatnich tygodniach II wojny światowej podczas oblężenia Festung Breslau przez Armię Czerwoną w 1945. Po tym, jak 1 kwietnia Armia Czerwona zajęła lotnisko na peryferyjnym Gądowie i twierdza straciła możliwość otrzymywania zaopatrzenia drogą lotniczą szef wrocławskiej NSDAP Karl Hanke podjął decyzję o wybudowaniu lotniska we wnętrzu miasta. Wyznaczył w tym celu oś Kaiserstraße. Zburzono wszystkie budynki - reprezentacyjne kamienice i obiekty użyteczności publicznej – wzdłuż tej alei, w tym wspomniany kościół Marcina Lutra.

Po wojnie na kilka lat plac zamienił się w największe targowisko w mieście. Na początku lat 50. rozpoczęto planowanie zabudowy placu. Najpierw zaczęły powstawać budynki Politechniki (Zespół budynków Politechniki Wrocławskiej D1 i D2), Akademii Rolniczej, później także Uniwersytetu, w tym akademiki „Dwudziestolatka” i „Parawanowiec”. W latach 1967-1975 na północ od osi Placu Grunwaldzkiego powstało osiedle mieszkalne projektu Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak. Osiedle składa się z sześciu 16-piętrowych bloków, których kształt i brudnoszary kolor zapewnił blokom potoczną nazwę „Sedesowców”.

Aż do końca lat 90. XX wieku na części placu – w kwartale pomiędzy ulicami Curie-Skłodowskiej, Piastowską, Reja i Grunwaldzką – znajdowało się targowisko. W marcu 2006 roku rozpoczęła się gruntowna przebudowa placu Grunwaldzkiego. Główne jego skrzyżowanie zostało w marcu 2008 roku oddane do użytku jako duże rondo przykryte w części środkowej dachem, pod którym znajduje się węzeł komunikacji zbiorowej. . Patronem ronda jest prezydent USA Ronald Reagan.

Obok głównego skrzyżowania, między innymi na miejscu wcześniej funkcjonującego targowiska, powstał uruchomiony rok wcześniej, w kwietniu 2007, trójkondygnacyjny Pasaż Grunwaldzki.