Wojciech Jaruzelski zaczął stawiać tam pomnik, a ponad 20 lat później w tym miejscu otwarto wrocławski aquapark

Wrocławski aquapark, działający przy ul. Borowskiej, właśnie świętuje osiemnaste rodziny. Każdego roku przyjmuje już ponad 2 miliony ludzi. Stwierdzenie, że powstał na gruzach miasta to nie jest żadna przenośnia. Jeszcze w czasach PRL-u przystąpiono tam do budowy Pomnika Ziem Odzyskanych. Nic z tego nie wyszło. Natomiast 16 lutego 2008 roku, o godz. 6 rano, udało się uruchomić tam kompleks basenowy z leniwą rzeką i sześcioma zjeżdżalniami. A co było wcześniej w tym miejscu?

Jedynymi obiektami przy ul. Borowskiej, nadającymi się po roku 1945 do odbudowy na odcinku na północ od al. Armii Krajowej, była kamienica przy ul. Borowskiej nr 1-3 (po wojnie siedziba Dolnośląskiej Federacji Sportu), stojąca naprzeciwko dawna siedziba Centrali Rybnej przy Borowskiej nr  2 (obydwa budynki tuż przy wiadukcie kolejowym k. Dworca Głównego) oraz wybudowane w 1882 gimnazjum, które po roku 1945 stało się szkołą podstawową nr 59 i 77.

Przez kilka dziesięcioleci północna część ulicy Borowskiej przebiegała przez martwe gruzowisko. Gdzieniegdzie, na nadających się do tego rodzaju zagospodarowania terenach, zakładane były ogródki działkowe, które przetrwały nawet do lat 70. ubiegłego wieku. Potem stopniowo zaczęto przy ulicy wznosić bloki.

Odgruzowywanie i odbudowa miasta wywołała zapotrzebowanie na nieodległe od placów budów miejsce do wysypywania gruzu po zburzonych domach. Wybrano kwartały ulic przy Wielkiej, w pasie między Borowską a Ślężną, do ul. Wesołej na północ i do Kamiennej na południu. Wywożony tu gruz przez lata wyrósł na hałdę wysokości kilkudzisięciu metrów, grzebiąc pod sobą stumetrowy odcinek ulicy Wielkiej oraz całą niegdysiejszą Zobten Strasse. Hałdę tę z czasem zagospodarowano, obsiano trawą i obsadzono drzewami. Jej wysokość to 138,14 m n.p.m.

Zrekultywowane wysypisko zaczęto zagospodarowywać z myślą o utworzeniu na nim miejsca pamięci narodowej. Miał tu powstać Pomnik Ziem Odzyskanych . W dniu 6 maja 1985 roku, w czterdziestą rocznicę upadku Festung Breslau, przy udziale najwyższych władz państwowych z gen. Wojciechem Jaruzelskim na czele, dokonano uroczystego aktu wmurowania kamienia węgielnego. Aktu wmurowania, obok Jaruzelskiego, dokonała Zofia Gomułkowa, ponieważ wcześniej ustalono, że jej mąż Władysław Gomułka zostanie patronem wzgórza i placu otaczającego wzgórze. Od tego momentu oficjalna nazwa wzgórza brzmiała: Wzgórze Władysława Gomułki – Wiesława. Budowa pomnika jednak nigdy nie doszła do skutku, a po roku 1990 rada miejska uchwaliła zmianę nazwy placu i wzgórza na Plac Generała Władysława Andersa i Wzgórze Andersa

 W roku 2005 roku, gdy rozpoczęła się w tym rejonie budowa aquaparku, usunięto część gruzu tworzącego Wzgórze Andersa i przewieziono go na niezbyt daleko oddalone Wzgórze Gajowe.