Drogosławice - tak za komuny chcieli nazwać Karpacz. Ludzie się nie zgodzili!

Tuż po zakończeniu II wojny światowej dawny niemiecki Krummhübel nie od razu stał się Karpaczem. Przez krótki czas funkcjonowała nazwa „Szterlingowo”, nadana na cześć dowódcy wojskowego patrolu, który jako pierwszy zdobył Śnieżkę po przejęciu tych terenów przez Polskę. Równolegle używano też określenia „Krzywa Góra”, będącego tłumaczeniem niemieckiej nazwy miejscowości. Tak podpisywano między innymi stację kolejową.

KLIKNIJ I ZOBACZ ZDJĘCIA

Nazewniczy chaos trwał jeszcze kilka miesięcy. Na początku 1946 roku Komisja Ustalania Nazw Miejscowości zaproponowała nazwę „Drogosławice”, jednak mieszkańcy stanowczo zaprotestowali. Ostatecznie w maju 1946 roku przyjęto nazwę „Karpacz”, choć przez pewien czas można było spotkać także formę „Karbacz”.

Pierwsze powojenne lata były dla miasta czasem ogromnych zmian. Do 1947 roku trwał proces wysiedlania niemieckich mieszkańców i osiedlania Polaków, którzy trafiali tu głównie przez Państwowy Urząd Repatriacyjny w Jeleniej Górze. Nowi osadnicy dostawali mieszkania, domy i pracę – w rzemiośle, administracji czy lokalnych zakładach. Władze robiły wiele, by zachęcić ich do pozostania w Karpaczu. Organizowano nawet uroczyste wręczanie aktów własności ziemi i budynków.

Choć życie nie było łatwe, miejscowość szybko zaczęła odzyskiwać swój turystyczny charakter. Już przed wojną Karpacz był znanym ośrodkiem sportów zimowych i wypoczynku. Działały tu pensjonaty, hotele, skocznie narciarskie i tory bobslejowe. Po 1945 roku miejscowość stała się jednym z najważniejszych kurortów polskich Karkonoszy.

W 1949 roku Karpacz liczył niespełna 2,5 tysiąca mieszkańców, a razem z Bierutowicami – ponad 3 tysiące. Status stacji klimatycznej przyciągał kuracjuszy i turystów spragnionych górskiego powietrza. Na zdjęciach z tamtych lat widać prostszy świat: skromne pensjonaty, niewielki ruch uliczny i ludzi ubranych znacznie mniej kolorowo niż dziś. Ale jest w tych fotografiach coś, czego współczesnym kurortom często brakuje – spokój i klimat dawnych górskich miejscowości.