Plac Dominikański jest 200 metrów od skrzyżowania, które Wrocławianie tak nazywają. Był też w Breslau, ale nie w PRL

Ten właściwy plac Dominikański od początku istnienia miasta był związany z klasztorem dominikanów, których do Wrocławia z Krakowa sprowadził w 1226 roku Czesław Odrowąż. Sam plac przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościoła św. Wojciech, a zatem znajdował się na przedłużeniu dzisiejszej ul. Wita Stwosza - pomiędzy ulicami bł. Czesława oraz św. Katarzyny i Klemensa Janickiego.

Z czasem płynąca tam rzeka Oława zamieniła się w kanał obronnej fosy, przez którą przerzucono kilka mostów i kładek. Jeszcze później powstał tam przepiękny ogród z orientalnymi roślinami. Przed II wojną światową biegły tam liczne uliczki i zaułki, przy których stały ryglowo-szachulcowe domy. W tym Zaułek Koci Wraz z ulicą Graben (Zaułek Niski) oraz Ketzerberg (Górka Kacerska) Żadna z tych malowniczych uliczek nie przetrwała wojny. Nazwy ich zniknęły ostatecznie z planu miasta w 1951 roku.

Pod koniec lat 40. ubiegłego wieku plac otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. hotel Panorama. Teren placu Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego

W 1989 roku przywrócono placowi historyczną nazwę oraz granice, a w 2001 na większości obszaru powojennego placu Dzierżyńskiego  zbudowana została Galeria Dominikańska. 

Ciekawostką jest fakt, że przy planowaniu galerii zapewniano, że układ korytarzy będzie porywał się z przedwojennym uliczkami, ale nic z tego pomysłu nie wyszło