Zdjęcia Morderstwa, trudna historia czy „ciotowski Dekameron” - 9 książek o Wrocławiu, które warto przeczytać - fotorelacja

1 z 9

Mieczysław Gorzka, Martwy Sad "Martwy sad" jest pierwszą częścią cyklu kryminalnego "Cienie przeszłości" i ksiązką, od której zaczęła się prawdziwa pisarska kariera Mieczysława Gorzki. Komisarz Zakrzewski zostaje w środku nocy wezwany do brutalnego morderstwa na jednym z osiedli na obrzeżach Wrocławia. Podczas pościgu za zabójcą słyszy od niego tajemniczy przekaz: "Widziałem jak diabeł chodzi tu na palcach". Przypomina sobie, że te same niepokojące słowa usłyszał trzydzieści lat wcześniej z ust swojego brata bliźniaka, który zaginął wtedy w niewyjaśnionych okolicznościach. Zakrzewski postanawia wrócić do sprawy z przeszłości. Szybko odkrywa, że spokojna podwrocławska wieś, z której pochodzi, od wojny jest milczącym świadkiem zaginięć także innych dzieci, a te tragiczne zdarzenia łączą się z kolei z morderstwami popełnionymi obecnie. Czy to możliwe, żeby ten sam sprawca działał nieprzerwanie od siedemdziesięciu lat? Powrót do wspomnień z dzieciństwa okazuje się dla policjanta prawdziwym koszmarem, rozgrywającym się tu i teraz. Wkrótce musi walczyć o życie nie tylko swoje, ale i bliskich mu osób. Morderca staje się jego cieniem i zdaje się wiedzieć o nim wszystko... To dzieło diabła czy ręka człowieka?

2 z 9

Jacek Inglot, Wypędzony Głównym bohaterem powieści jest porucznik AK, który w czerwcu 1945 roku przybywa do zniszczonego Wrocławia, by tu ukryć się przed służbą bezpieczeństwa. Zatrudnia się w milicji i rozpoczyna pracę w obcym, pogrążonym w chaosie mieście. Wrocław pełen jest szabrowników, bandytów, złodziejaszków, typów spod ciemnej gwiazdy i chowających się po piwnicach byłych esesmanów. Wśród ruin przybyli ze wschodu osadnicy usiłują stworzyć namiastkę normalności. Osobiste tragedie splatają się z wielką historią. Autorowi udało się przekonująco przedstawić realia roku 1945 (między innymi dzięki wprowadzeniu w fikcyjną fabułę historycznych postaci) oraz plastycznie i sugestywnie opisać miasto – zniszczone ulice, domy, miejsca, które widujemy codziennie.

3 z 9

Piotr Adamczyk, Dom tęsknot Nostalgiczna, pełna magii i ciepłego humoru opowieść o domu, rodzinie, pamięci i przemijaniu, a przede wszystkim o losach mieszkańców jednej wrocławskiej kamienicy, w których jak w soczewce skupiły się paradoksy trudnej powojennej historii. Bohaterami powieści są lokatorzy poniemieckiego domu, tworzący galerię typów charakterystycznych dla powojennej stolicy Dolnego Śląska – repatrianci, niemieckie zakonnice, szabrownicy, przodownicy pracy, komunistyczni aparatczykowie. Wszyscy oni wkroczyli w obcą przestrzeń, żyją w cudzych mieszkaniach i śpią w cudzych łóżkach. To historia niejednej rodziny wrocławskiej. W bogatej fabule powieści przeplatają się liczne wątki: kryminalny, sensacyjny, obyczajowy i miłosny. Historie uczucia rodzącego się między bohaterami, poszukiwania skarbów pozostawionych przez Niemców, układania sobie życia na gruzach starego świata przedstawione są na tle Wrocławia, który dopiero niedawno przestał być Breslau, w którym zderzają się różne kultury i narody.

4 z 9

Marek Krajewski, Śmierć w Breslau To książka, która stworzyła Mocka i w 1999 roku rozpoczęła wielką pisarska karierę Marka Krajewskiego. Wrocław, maj 1933 roku. Wstrząsająca zbrodnia. Zmasakrowane zwłoki dwóch kobiet. Tajemnicze zdanie napisane krwią ofiar. I wszędzie skorpiony. Idealna sprawa dla Eberharda Mocka. W mrocznym i posępnym Wrocławiu, gdzie w każdym zaułku złodzieje i mordercy czekają na ofiarę, rządzi przemoc i korupcja. Wysoko postawieni notable oddają się hazardowi i rozpuście, przekupna policja walczy o władzę. W mieście zarażonym doktryną hitlerowską pewien komisarz gustuje w dość nietypowej rozrywce. Grywa w szachy (według własnych zasad) z pięknymi roznegliżowanymi pannami.

5 z 9

Michał Witkowski, Lubiewo Współczesna gejowska powieść, która ukazała się w 2004 roku. Autor i wydawca określają Lubiewo jako „powieść przygodową-obyczajowo z życia ciot”. Powieść składa się z dwóch części, które zawierają dziesiątki luźnych opowieści połączonych osobą nadrzędnego narratora-bohatera. Stwierdza on w pewnym momencie, że jego ambicją jest ułożenie „ciotowskiego Dekameronu”. W pierwszej części, zatytułowanej Księga ulicy, autor odwiedza dwóch starszych mężczyzn: Patrycję i Lukrecję. Ci prześcigają się w opisach mrocznych gejowskich miejsc Wrocławia z lat 70. i 80. Nade wszystko przechwalają się miłosnymi wyczynami. Najwyżej cenioną zdobyczą jest tzw. luj, czyli heteroseksualny mężczyzna. Są to albo napotkani pijacy, albo żołnierze radzieccy z koszar we Wrocławiu lub Legnicy. Poszukiwania te są o tyle niebezpieczne, że luje bywają agresywni i mogą pobić. Mimo to, barwne historie utrzymane są w nurcie nostalgii za czasami pikiet, „ciotobarów” i seksu w toaletach i parkach. Druga część powieści, Ciotowski bicz, dzieje się współcześnie na gejowskie plaży nudystów w Lubiewie.