W miejscu największego w przedwojennym Wrocławiu muzeum stanęła niewielka szkoła

Jak napisał dr Robert Heś z Muzeum Narodowego, Śląskie Muzeum Sztuk Pięknych było odpowiedzią na zapotrzebowanie utworzenia we Wrocławiu dużego, wielowydziałowego muzeum odpowiadającego rangą stolicy Prowincji Śląskiej i jednego z trzech miast rezydencjonalnych królów pruskich. Zdaniem naukowca, z zamyśle twórców tej placówki miała ona być „pomnikiem zwycięstwa i pokoju” po zakończonej właśnie wojnie Prus z Austrią.

Budowę gmachu rozpoczęto w 1875 roku  na terenie dawnego placu ćwiczeń kirasjerów na dzisiejszym placu Muzealnym.

Uroczyste otwarcie muzeum miało miejsce w 1880 roku, w obecności cesarza Wilhelma I.  Natomiast w 1901 roku przed wejściem głównym odsłonięto pomnik cesarza Fryderyka III.

Podstawą kolekcji muzealnej były zbiory Królewskiego Muzeum Sztuki i Starożytności, które od 1815 roku mieściło się w dawnym klasztorze augustianów na Wyspie Piaskowej we Wrocławiu. Zgromadzono tam przede wszystkim dzieła sztuki sakralnej oraz malarstwo niemieckie, w tym prace Lucasa Cranacha Starszego, Andreasa Achenbacha czy Adolpha von Menzela. W kolekcji znajdowały się również dzieła sztuki zachodnioeuropejskiej, takie jak obrazy Sandra Botticellego. Na początku XX wieku muzeum wzbogaciło się o dzieła nowoczesne, w tym prace Picassa i Van Gogha..

Od 1943 roku zbiory były systematycznie ukrywane w ponad 80 lokalizacjach na terenie Śląska, aby uchronić je przed zniszczeniem. Pracami kierował dolnośląski konserwator zabytków Günther Grundamann, twórca słynnej listy skrytek. W ostatnich miesiącach rezydował on właśnie w Śląskim Muzeum Sztuk Pięknych.

Podczas oblężenia Festung Breslau budynek został uszkodzony w wyniku bombardowań – dach uległ zniszczeniu, wnętrza zostały częściowo spalone, a okna pozbawione szyb. Na klatce schodowej zachowały się jednak kolorowe freski.

To właśnie w tym budynku po wojnie odnaleziono ów spis skrytek, który rozszyfrował Józef Gębczak, polski historyk sztuki i późniejszy dyrektor Muzeum Narodowego

Większość zbiorów uległa rozproszeniu i zniszczeniu. Także w wyniku grabieży.

Część ocalałych eksponatów trafiła do Muzeum Narodowego we Wrocławiu, a najcenniejsze dzieła przeniesiono w 1946 roku do Muzeum Narodowego w Warszawie. Wśród nich znalazły się obrazy Sandra Botticellego („Madonna z Dzieciątkiem, Janem Chrzcicielem i aniołem”), Lucasa Cranacha Starszego („Adam i Ewa”), Jakuba Beinharta („Święty Łukasz malujący wizerunek Marii”), a także Pietà z Lubiąża, Poliptyk Zwiastowania z Jednorożcem oraz Piękna Madonna z Wrocławia.

Choć pojawiały się głosy, że budynek muzeum można i warto uratować, władze PRL podjęły decyzję o jego rozbiórce. Według niektórych historyków, było to bowiem ponad finansowe siły miasta.

W 1964 roku ruiny zostały rozebrane, a na ich miejscu w 1969 roku powstała Szkoła Podstawowa nr 67.

Obecnie o dawnym gmachu przypomina tylko nazwa - plac Muzealny.