Student z Wrocławia przeżył gehennę? "Widzę rozpieszczonego bachora" [LIST DO REDAKCJI]

"Poczułem się jak w wojskowej jednostce, a nie w studenckiej kwaterze" - opisywał swoje odczucia pan Maciej. "Pierwszym zaskoczeniem było to, że musiałem mieć swój własny papier toaletowy. Kolejna zasada dotyczyła ręczników. Mój ręcznik, mimo że był czysty i suchy, mógł wisieć tylko na jednym, ściśle wyznaczonym wieszaku. Próba powieszenia go gdziekolwiek indziej kończyła się głośnym westchnieniem i przewieszaniem go przez gospodynię, jakby to był akt zbrodni. Właścicielka mieszkania oczekiwała, że na zmianę z nią będę sprzątał podłogę w przedpokoju, a nawet łazienkę. W tym - uwaga - zaleciła mi szorowanie sedesu, "bo przecież też z niego korzystam"! Litości! Ja się nie zatrudniałem w hotelu, tylko wynająłem pokój, płacąc za niego co miesiąc. Kolejne zasady czekały mnie w kuchni. Mycie garnków musiało nastąpić natychmiast po użyciu. Nieważne, że spieszę się na zajęcia czy jestem wykończony po całym dniu – patelnia z jajecznicy miała lśnić zaraz po tym, jak skończyłem jeść kolację. Jeszcze brakowało, żeby zabroniła mi korzystać z dostępnych w kuchni garnków!"  - narzekał dalej.

List studenta wywołał lawinę komentarzy na Facebooku. Pani Elżbieta postanowiła odnieść się do niego szerzej. W odpowiedzi napisała swój list. Publikujemy go poniżej w całości:

Studiowałam wiele lat temu, w czasach kiedy nie było internetu, a mieszkania studenckie były tak rzadkie jak jednorożce. Można powiedzieć, że dziś sama jestem taką starszą panią, jak ta z listu. I chyba patrzę na problemy p. Macieja trochę jak ona. 

Panie Maćku, czy, gdyby wynajmował Pan pokój w tzw. mieszkaniu studenckim, to uchylałby się Pan od "dyżurów" i nie sprzatał części wspólnych w przypadającym na Pana czasie? Nie? A to dlaczego? Wszak Pan zapłacił i ma prawo oczekiwać, że właściciel mieszkania będzie to robił za Pana. No i to uwłaczajace godności mycie sedesu! Niech myją koledzy, a najlepiej koleżanki. Może przyjedzie do Pana mama i odwali za Pana robotę, jak zapewne odwalała przez 19 lat Pana życia. Ach i to zdziwienie, że inni mieszkańcy nie muszą Panu fundować papieru toaletowego, a czasem naruszą Pana świętość i poproszą o pomoc w wyniesieniu czegoś. Gdyby to była jakaś prześliczna koleżanka, zapewne nie było by sprawy, ale starsza pani? Fuj i bleee.

Tak więc ja widzę nie biednego chłopca, który trafił na starą cholerę z roszczeniami z księżyca, ale rozpieszczonego bachora, udzielnego księcia, któremu nie wpojono podstawowych zasad współistnienia społecznego. Mam nadzieję, że pisząc o bliskości Pana uczelni od stancji, nie wskazuje Pan pośrednio na to, że jest Pan studentem medycyny, czy choćby nawet weterynarii, a jedynie perłą w koronie Politechniki Wrocławskiej, bo z taką wrażliwością polecałabym co najwyżej specjalizację z medycyny sądowej.

W sumie można powiedzieć, że p. Maciej jest tylko wytworem naszych czasów, że to jego rodzice nie potrafili go nauczyć, że prócz inteligencji i pracowitości istnieje coś takiego jak grzeczność, empatia i ludzkie odruchy. O, tempora, o, mores...

Z wyrazami szacunku,
Elżbieta Leśny.